Het verhaal van Karen

Het verhaal van Karen

Het verhaal van Karen 1200 630 Untire

Met veel dank aan Karen voor het delen van haar verhaal.

“In 2018 onderging ik een standaard mammografie, waarop kwaadaardige cellen te zien waren. Omdat de cellen zich onder de borstspier bevonden, wat een standaard biopsie lastig maakte, kreeg ik twee opties van de arts: kijk het een jaar aan en doe dan nog een mammografie, of kies een invasieve operatie om de kanker te verwijderen, maar dat zou een gat achterlaten.

Aangezien borstkanker al bij vijf familieleden, in de leeftijd van 32 tot 64 jaar, geconstateerd was, wist ik zeker dat ik de operatie zou willen, vooral voor mijn eigen gemoedsrust.

De kankerdiagnose drong pas echt tot me door toen ik met bestralingen begon. Toen ik mijn eerste sessie achter de rug had en de heftigheid van de behandeling ook emotioneel veel impact bleek te hebben, besefte ik pas hoe serieus het was.

Na de derde week met behandelingen raakte de vermoeidheid me echt. Het is niet zoals een normale vermoeidheid, je hersenen worden traag en moe en je lichaam wil niets doen. Je kunt op de bank liggen tv kijken, maar het gevoel gaat niet weg. Vermoeidheid bij kanker is als vastzitten in mist, en ongeacht hoeveel je slaapt of rust, je komt er niet vanaf.

Het was moeilijk om me aan te passen, omdat ik altijd zo actief ben geweest. Vroeger was ik een tennisscheidsrechter en een fervent ruiter. Ik kan niet alles doen wat ik vroeger wel kon, en daar heb ik nog steeds moeite mee.

De meeste mensen lijken te denken dat je na je bestraling je leven weer als vanouds kunt oppakken, maar dat zit er niet in. Ik zit nog steeds in het traject, ik neem Tamoxifen, ik pas mijn slaap- en eetpatronen aan en ik probeer me aan de nieuwe realiteit aan te passen.

Sinds ik Untire heb gedownload, gebruik ik het als mijn bijbel. Untire was er altijd wanneer ik het nodig had. Elke ochtend is het eerste wat ik doe de app gebruiken. Het geeft me elke dag iets om mee te werken.

Het moeilijkste van kanker is om het als nieuwe realiteit te accepteren, maar je moet wel. Je hebt maar één leven.”