Vermoeidheid na kanker en het belang van lichaamsbeweging

Vermoeidheid na kanker en het belang van lichaamsbeweging

Vermoeidheid na kanker en het belang van lichaamsbeweging 1400 630 Untire

Met veel dank aan Steve Pake, die deze bog oorspronkelijk op zijn website schreef. Zijn vorige verhaal over zijn 4 jaar durende strijd om zijn lichaam terug te winnen na kanker vind je hier.

Dit is een andere blog van Steve Pake.

Veruit de grootste fysieke uitdaging die ik na kanker heb gehad, is die van chronische vermoeidheid. Na maanden van bijna doodvergiftiging door zware chemotherapiemiddelen, pogingen om met bestraling om kankercellen kapot te maken, of het feit dat onze lichamen uit elkaar zijn gescheurd en vervolgens weer aan elkaar zijn genaaid, zijn onze lichamen gewoon ontzettend moe. Ze nemen een pak slaag in ontvangst in de strijd tegen kanker, er is een enorme hoeveelheid genezing en wederopbouw die moet worden gedaan, en dat alles vereist veel meer rust. Ik ging van 6-7 uur slaap per nacht voor kanker naar minstens 9-10 uur daarna. Als ik iets minder sliep had ik meteen een slechte dag. Mijn uithoudingsvermogen daalde, en ik moest heel voorzichtig de hoeveelheid fysieke activiteit in een bepaalde dag in evenwicht brengen, anders zou ik gewoon geen energie meer over hebben. Dit was niet eenvoudig te regelen terwijl ik het beste leven probeerde te leiden dat ik na kanker kon leiden, terwijl ik mijn drukke gezin van vier wilde bijhouden!

Een jaar of twee na mijn kankergevecht, en lang nadat de pijn van operaties en diverse complicaties eindelijk was afgenomen, nam ik kennis van een ander type van vermoeidheid. Ik realiseerde me dat ik door mijn hele lichaam heen voortdurend pijn had en branderig was, iets dat ik nooit eerder voor kanker had gevoeld en ik merkte ook dat het nooit echt wegging. Iedereen vond dat ik er goed uitzag, mijn haar en kleur waren teruggekeerd en ik was erin geslaagd om een beetje van het gewicht te verliezen dat ik was aangekomen, maar alleen ik kon de pijnen in elke spier in mijn lichaam voelen en ondanks de jaren die voorbij waren gegaan mijn voortdurende strijd om energie. Ik had nooit het gevoel dat ik de hele dag meer dan een halve tank energie had, hoe goed ik ook uitgerust was. Mijn lichaam voelde alsof het minstens 30 jaar ouder was en ik werd formeel gediagnosticeerd met chemotherapie-geïnduceerde perifere neuropathie door mijn huisarts. Mijn oncologen vertelden me dat mijn neuropathiesymptomen verbeterd waren, maar er weinig hoop was op verdere verbetering. Ik weigerde dat te accepteren en ging naar mijn “andere dokter”.

Mijn vrouw is toevallig neuroloog. Ze ziet vaak oudere patiënten die misschien wel een paar keer kanker hebben gehad, van wie sommige neuropathieproblemen zo erg zijn dat ze niet eens meer kunnen staan of lopen. Ik was geschokt. Mijn vrouw moedigt haar patiënten aan om te bewegen, want dat stimuleert de hergroei en het herstel van het zenuwstelsel, maar het is een langzaam proces dat lang kan duren. Weinig van haar patiënten voldoen eraan. Maar ik wel.

De komende jaren wijdde ik me aan een bijna dagelijks programma van lichaamsbeweging. Ik liep, of rende, of deed wat ik op een bepaalde dag kon doen. Ik gaf het op om met mijn collega’s te gaan lunchen, omdat de lunch de enige keer was dat ik echt kon bewegen en mezelf kon pushen. ’s Ochtends had ik al mijn energie nodig om op gang te komen, en ik was ‘s avonds te uitgeput van mijn dag om te sporten. De vooruitgang, als je het zo zou kunnen noemen, was traag. Het leek alsof ik nergens heen ging, maar ik was blij met elk e beetje winst in kracht en uithoudingsvermogen dat ik toch kon oppikken. Ik wilde zo vaak opgeven, maar door beweging voelde ik me altijd beter, en er was geen enkele manier dat ik de rest van mijn leven als een oude man zou doorbrengen. Ik was een vastberaden Schorpioen op missie.

Enkele tips. Onze lichamen zijn door de hel heen geweest in de strijd tegen kanker. Luister naar wat ze je vertellen, en geef ze de rust die ze nodig hebben. Respecteer hun grenzen, maar blijf aandringen op meer. Wees geduldig, maar volhardend. Geef nooit op, verlies nooit de hoop en vind de steun die je nodig hebt, vooral van andere kankeroverlevenden die precies weten waar je mee te maken hebt. Onderschat nooit de veerkracht van ons lichaam om te genezen en te herstellen. Onze lichamen zijn verbazingwekkend, maar hebben behoefte aan steun en aanmoediging! Geef dat aan hen. Houd vooral nooit op met in jezelf te geloven.

Ik kon nooit meer dan een paar blokken hardlopen zonder af en toe te wandelen, tot ik op een dag wel alles kon hardlopen. Toen kon ik nooit een volledige 5 kilometer in minder dan 30 minuten lopen, tot ik het op een dag wel kon! Toen kon ik dat niet consequent doen, totdat ik dat wel kon. Ik had me nooit een tijd kunnen voorstellen waarin ik 5 dagen per week hard zou kunnen trainen en me elke dag volledig opgeladen zou voelen, tot op de dag van vandaag! Deze progressie heeft jaren geduurd, en niet maanden, zoals bij normale mensen, en misschien was het nooit gebeurd als ik gestopt was met geloven in mezelf en gestopt was!

1 april 2015 was de eerste keer dat ik eindelijk in staat was om een 5 kilometer te lopen in minder dan 30 minuten, na meer dan twee jaar te hebben gesleurd. Ik was zo blij dat ik huilde, want het vertegenwoordigde de zware ballast van postkankermoeheid die ongedaan werd gemaakt, en de fysieke vrijheid en energie die ik in jaren niet had gehad.

Vijf jaar na mijn kankerdiagnose en na zo hard werken met hardlopen en in de sportschool, voel ik me eindelijk 30 jaar jonger, en heb ik alle energie die ik weer nodig heb. Ik was zo blij met sommige van deze mijlpalen dat ik heb gehuild zoals bij simpele dingen zoals joggen achter mijn kinderen die leren fietsen, na een drukke dag. Ik kan nu duidelijk zien hoe mijn lichaam na al die jaren langzaam maar zeker weer bij mij terugkomt. Ik kon niet gelukkiger zijn, eindelijk mijn rechtmatige jeugdige energie weer terug hebben, en mijn vertrouwen terug hebben in de wetenschap dat ik kan doen waar ik me op richt. Geef nooit op en houd nooit op met in jezelf te geloven. Kanker slaat ons allemaal neer, maar blijf opstaan.

Helemaal opgeladen na een training in onze lokale sportschool op een mooie zondagmorgen in de lente van 2016, en klaar voor de dag!

Steve Pake

StevePake.com